یلدا
یلدا ی همه ،عاشقانه
و مانا باد .
+ نوشته شده در پنجشنبه سی ام آذر ۱۳۹۱ ساعت 21:27 توسط قلم
|
در راه مانده ام !!
در راه مانده ام
مانده در اسارت جاده !
پای در زنجیر خیابان /
دیریست در زندان این شهر
پوکیده ی آهن وبتن ودیوارم /
بی شمیم بوی بهار نارنج و عطرکاهگل خیس روی دیوار کوچه باغ ها !
در حال آمدنم....
با کوله باری از خاطره ها ی تند....
روزگار تلخ و گسی بود !
برای مسافر تنها
وبرای کفتران آرزوهایی که در این خاک تلخ دفن شده اند
و قسمت پرواز نداشته اند !!!
حال در آرامش ابدیند.
بی واهمه ی پرواز کرکسان
در باغ بی برگی !!!!!
و بی شنیدن پارس سگان بدسگال !
در انتهای چپر باغ شتک زده از خواب ممتد باغبان پیر ....!
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و سوم آذر ۱۳۹۱ ساعت 18:53 توسط قلم
|
سلام. بی بهانه و در پاسخ به یک پرسش ساده از سوی یک نازنینی آمده ام . ! شاید ، در این روزگار که دامنه ی تارهای عنکبوتیش ، گسترده و گستره می شود ، بشود ، رها شد و کمی هم ، ورای این تارپیچ های غفلت و غبار بیگانگی از هم ، خودیت و آزادگی و حس بودن در مرغزار زندگی و شدن در آفرینش خدا را تجربه کرد ... و صد البته آیا این وادی بی انتها ، این کوچ بی مقدمه ، این هروله ی شوق انگیز ،سوار این کجاوه ی ناپایدار و توسن چموش ، شدن و در این بزرگراه و جاده ی ناپیدا مقصد ، سوار سرنوشت شدن ، بی همرهی شما ، همرهان هماره ،شدنیست ؟! نه . ناشدنیست !! آمده ام با کوله باری از پرسش و ابهام ، که شاید برای مقصد توشه ای و برای شبان و روزان وخلوت و جلوت مان ، روایتگری صادق ، باشد ، ورای کیش و آیین و آموزه ای ! آنجا که دانایی تراز آدمیست و عقال عقل ترازوی سنجه و توزین مرتبت انسان است ! وصد البته با حفظ ملاحظات خدا و آفرینش و انسان ..... !!! /( و اما "جوربند "که در انتهای عنوان وبم آمده است ، نام دهکده ایست در شمایل یک شهر ! که من ، در آن به دنیا آمدم ودر آن ، با سنت های ایل و تبارم ، نشو و نما یافته و در این زیستن ناچار ، هویت یافته ام . جوربند نامیست پرآوازه در سرزمین دل ودر هرکجای این آبادی که ساکنانش ، تاجر سادگی و سنت و دانایی و دین داری باشند . و صد البته آن روی سکه ی این دردانه ی زمین ! سرشار زیبایی های خداست که درجای جای دشت و پاریز کوه و بیشه و دمن و شالیزار و رود و دره و قله و تپه ها و جنگلش ، سیال چون روح زندگی و در رودخانه ی جانش ، جاریست .../ در همین نزدیکیست کودک نابالغ شهر !/ (جوربند ) پر از خالی دروغ !/ سرشار سادگی های کودکانه/ انباشت گریه های بی بهانه ی ممتد ، برای یک ترک ترد ساقه ی نارنج / پشت دیوار همسایه ،آی چپر بدوش ! آی همسایه ! کجاست آوای ونگ ونگ گوگزا و ناله ی شبگیر گالش "مانده فریاد" در گلو ؟!!!