در گذر کودکی ها... ( جوربند ! )

سلام. بی بهانه و در پاسخ به یک پرسش ساده  از سوی یک نازنینی آمده ام . ! شاید ، در این روزگار که دامنه ی تارهای عنکبوتیش ، گسترده و گستره می شود ، بشود ، رها شد و کمی هم ، ورای این تارپیچ های غفلت و غبار بیگانگی از هم ، خودیت و آزادگی و حس بودن در مرغزار زندگی و شدن در آفرینش خدا را تجربه کرد ... و صد البته آیا این وادی بی انتها ، این کوچ بی مقدمه ، این هروله ی شوق انگیز ،سوار  این کجاوه ی ناپایدار و توسن چموش ، شدن و در این بزرگراه و جاده ی ناپیدا مقصد ، سوار سرنوشت شدن ، بی همرهی شما ، همرهان هماره ،شدنیست ؟! نه . ناشدنیست !! آمده ام با کوله باری از پرسش و ابهام ، که شاید برای مقصد توشه ای و برای  شبان و روزان وخلوت و جلوت مان ، روایتگری صادق ،  باشد ، ورای کیش و آیین و آموزه ای ! آنجا که دانایی تراز آدمیست و عقال عقل ترازوی سنجه و توزین مرتبت انسان است ! وصد البته با حفظ ملاحظات خدا و آفرینش و  انسان ..... !!!  /( و اما "جوربند "که در انتهای عنوان وبم آمده است ، نام دهکده ایست در شمایل یک شهر ! که من ، در آن به دنیا آمدم ودر آن ، با سنت های ایل و تبارم ، نشو و نما یافته و در این زیستن ناچار ، هویت یافته ام . جوربند نامیست پرآوازه در سرزمین دل ودر هرکجای این آبادی که ساکنانش ، تاجر سادگی و سنت و دانایی و دین داری باشند . و صد البته  آن روی سکه ی این دردانه ی زمین ! سرشار زیبایی های خداست که درجای جای دشت و پاریز کوه و بیشه و دمن و شالیزار و رود و دره و قله و تپه ها و جنگلش ، سیال چون روح زندگی و در رودخانه ی جانش ، جاریست .../                                                                         در همین نزدیکیست کودک نابالغ شهر !/                                                            (جوربند ) پر از خالی دروغ !/                                                                                 سرشار سادگی های کودکانه/                                                                                  انباشت گریه های بی بهانه ی ممتد ، برای یک ترک ترد ساقه ی نارنج /                    پشت دیوار همسایه ،آی چپر بدوش !                                                                       آی همسایه ! کجاست آوای ونگ ونگ گوگزا و  ناله ی شبگیر گالش "مانده فریاد" در گلو ؟!!!